Mavinin en mavisini içine sindirmişti gözleri. Hiçte onun kişiliğiyle bağlantısı olmayan bir role bürünmüştü. İnsanları ciddiye almasını, hayatın her canlısının kendisiyle bağlantı kurmasını hayretle izledim hep. Onu gördüğüm andan itibaren, benimde rolün değişip, bambaşka bir kişiliğe bürünmesini çok sevdim. Aslında benliğimin derinliklerindeki bir sisli sokakta, tenha bir köşede kalmış, gerçekte varlığını inkâr edemeyeceğim, her an patlamaya hazır beni bulmuştu, hem de hiç farkında bile olmadan yapıvermişti. Onun dünyaya meydan okuyuşunu, karanlık hayallerin izlendiği bir yerde seyrettim. Tanımıyordu hiç, duymuyordu, duyamıyordu beni. Gün gelir bana ulaşmak ister, benimle birlikte uçmak ister, kendisine yabancı olmayan o sonsuz mavilikte, gün gelir de beni koklar uzaklardan, benim onu kokladığım gibi, diyerek; her günümü acımasızca onunla doldurdum. Acımadım hiç, onun beni sevmeme ihtimaline. Acımadım zamana, gecelere, güneşe, yıllarıma! Her yıl onsuz, onun doğum gününü kutladım tek başıma. Bütün bencilliğimle, onun yerine dilek tutup, beni diledim! Dualarımı süsledi, Yaratan’a her haykırışımda gizemli harflerle sıralanmış ismi. O kadar dolup taşırdım ki hayatımı onsuz yaşadığıma öfkelenip de, ona yer kalmadı. Uykuya dalmasın istedim, onunla beslediğim umutlarım. Öyle çok kendimi düşündüm ki, bu saçmalıkla dolu yaşamımda, onun eşsiz varlığını nereye sığdıracağımı unuttum! Sıkışacaktı gözlerimde, damlayamayacaktı, takılacaktı kirpiklerime. Acı çekecekti, her tarafı keskin bıçak kalbimde. Bembeyaz teni kana bulanacaktı, leş kokacaktı elleri, saçları. Farkına vardım ya sonunda bunların, artık haber verdiği varlığına uzak denizlerden selam ediyorum. Affet beni diyorum, affet seni az daha kirletecektim. Sonsuz kara katran bataklığıma çekecektim neredeyse, bağışla! Sakın tutma ellerimi, bırakamazsın, kolay değildir kurtulmak. Işığını kaybetmemiş yalancı gözlerime bakarsan, anlamasın hiç nasıl kaybolduğunu, karmaşık hayatımın vurgun yemiş gençliğinde. Korkuyorum seni kırmaktan, yaralamaktan anla! Ben seni kurtaracakken, bir avare oldum, yap-boz insanların hayatında. Rolümü iyi çalışmamışım, üzgünüm. Yanlış hayatı oynadım ben…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder