itiraf

Ben Alice'im...
O masalı ve Harikalar Diyarını ben uydurdum. 
Bana kandırıkçı diyebilirsiniz. O çılgın şapkacı, beyaz tavşan, kraliçeler ve masaldaki her şey de benim.
Harikalar Diyarı'nın olmayacağını anladığımda, umutlarımı ve hayallerimi yaşatmak için uydurdum hepsini.
Evet, o HAYALPEREST Alice benim!
Hep yanlış yerde ve zamanda yanlış pasta dilimini yedim.
Peşine takıldığım tavşan yalancıymış, ben ne yapabilirim?
Yeniden yazdım her şeyi, sırf siz tebessüm edin diye.
Aynaya baktığımda gördüklerimden korkup, suçu aynaya attım. Parçaladığım aynanın içine geçti hayallerim.
Ben korktum üzgünüm...
Hayallerimin gerçeklerle yok olup, yalanlarımın beni o lanet çukurda boğmasından korktum.
Küçük kapıyı görünce kendimi büyük sandım. Hayır hayır, ben kimseyi küçük görmedim!
Gözyaşlarımda boğulunca, büyümek için çok ağlamak gerekiyormuş onu anladım...

GİBİ

Gidişin gibi gelişin olsun merhabasız, sanki hiç gitmemişsin ya hani. Hep yanımdaymışsın gibi işte. Bitiriyorum ben artık sonları, vedalarla biten çöp kokulu kâbus aşklarımı. Bir masal yazdım Harikalar Diyarında. Adı belki huzur, belki mutluluk, belki de her şey var içinde. Fakat camdan pabuçlarım yok. Başımda bir taç ya da öpünce yakışıklı prens olan bir kurba da yok. Ben varım, sen varsın. Ve birlikte olduğumuz her an anlatılacak. Dillere dolanacak, herkesi eğlendirecek ama kimse tam olarak ne olduğunu da anlamayacak. Tekerleme tadı bırakacak ağızlarda. Koridordaki ayak seslerinin esrarengiz havasında, kapı zili gibi tahmin edilemeyen olacak hayatımız. Bize özenip herkes masal yazmak isteyecek, yalanları yaşarken. Ama hiç biri bilmeyecek, bizi biz yapan hep GERÇEK!..

EŞSİZ GÖKKUŞAĞIM

Yazmasam çıldıracaktım… Usta yazar Sait Faik’in yazma nedenini anlattığı bu cümlesini ilk duyduğum anda “İşte bu!” dedim kendi kendime. Ancak bu kadar yalın anlatılabilirdi yazmayı seçmek. İçindeki yazma tutkusunu bir tek kelimeyle ortaya dökmeyi, Sait Faik gibi bir usta yapabilirdi. Onun hayatının sözcüğüydü o. Hayallerinin, ideallerinin, yaşama sebebinin sihirli kelimesiydi. Çıldıracaktım dedi ve yazdı. Yazarken kendini çıldırmaktan kurtardı, yazdıklarını okurken de bizi. Böylece sihir onunla birlikte okurlarını da sardı.

Ben de yazarın bu sözünde kendimi buldum diyebilirim. Çünkü üzüldüğümde, sevindiğimde, sevdiğimde, acı çektiğimde, öfkelendiğimde, istediğimde, istemediğimde hatta hasta olduğumda hep yazdım. Bir tek yazdığımda derdimi anlatabildim. Kelimelerin kalemle evliliğinden doğan, içine küçük sırlar gizlediğim cümlelerim oldu. Onları çok sevdim. “Nasıl daha iyi büyütebilirim ?” sorusunu sordum. Derken yazamadığım zamanlarım benim zamanlarım olmamış, bunu gördüm. Öyle ki yazamayıp, içimde duygularımla savaştığım anlarda anladım; ben de yazmadığımda çıldırıyordum. Yazmadığımda kendimi kaybedip, kim olduğumu unutuyordum. Sonra tek amacım yazmak oldu. Fazla bir şeye de ihtiyacım yoktu. Bir kalem ve bir kâğıt. Benim gerçek dostlarım!

Şimdi kelimelerle sohbet ediyor, onların benim duygularımı kullanmasına izin veriyorum. Her an yazacak bir şeylerimin olması bana yaşadığımı hissettiriyor. Yalnızlığımı kalemim, kâğıdım ve kelimeler alıp götürüyor. Yazarken çekilmez olan daha çekilir oluyor, güzel olansa daha güzel. Ve ben kelimelerle resim yapıyorum çıldırmanın eşiğine her gelişimde. Ortaya çıkan yalnızca benim renklerim oluyor. Başkasında olmayan eşsiz tonlarda bir gökkuşağı! Bir ressam nasıl seviyorsa boyalarını, bende öyle seviyorum sözcükleri. Ve kendimi yeryüzünün en özgür insanı hissediyorum.

DÜŞÜNCE AĞRISI

Düşüncelerimin tam ortasında kalmışken özlüyorum,

İstiyorum seni…

Kapkaranlık çıt çıkarmayan

Sinsi geceye sığınıyorum.

Atsın istiyorum beni uçurumlara

Çakılıp kalayım dibinin de en dibinde!

Sonra bana acıyarak doğan güneşe kızıyorum.

Üstüne salıp yok etmek istiyorum

Ondan bile daha ateşli olan kalbimi

Her yer buz olsa, çok soğuk olsa

Isınmak için insanlar hep birbirine sarılsa

Yakıcı yalnızlıklarımız kaybolsa...

Ama yok olmaz!

Ya sana başkası sarılırsa o zaman?

Ben yine yalnız kalarak donarsam!

İşte böyle karışığım seni düşünürken

Kafamı duvarlara vursam

Vursam

Düşüncelerim dağılsa, ufalansa, yok olsa

Kafamdaki şişlikler dokununca iniverse

Düşüncelerim hiç geri gelmemecesine

Seni unutur muyum?

Vazgeçer mi kalbim sana yanmaktan?

MAVİ

Gidilecek yer daha o kadar çok ki

Sen de o yerlerden birindesin.

Zaman ne zamandır bilinmezken,

Düşüncelerimin doruğunda sen varsın.

Artık özlemler senin için sadece

Buluşma noktasında olacaksın vaktinde

Yine hep sen olacaksın biliyorum.

Koyu renk hayatımın en açık tonusun

Öyle kolay seni bulmak

Gel gör ki bulmak sorun değil

Yolları şaşırırsam ne olacak?

Frekansı karışmış radyo kanalı gibiyim

Sesimi net ulaştıramıyorum sana

Terk ettiklerimde arıyorum senden bir şeyleri

Korkularımı silmeye uğraşıyor hayal silgim

Sen olmadan yaşam olmuyor sevgilim.

İlle de sen diyor! Seni istiyor gökyüzüm.

Senin yıldızın olmadan gece olmuyor,

Senin mavini görmeden güneş doğmuyor buralarda.

Geç kalma sakın

Hep karlı günlerim…

SİNEMA SANATTIR

Hollywood’un milliyetçilik kokan, her fırsatta ‘ biz mükemmeliz, en iyisiyiz’ mesajlarını gözümüze sokan, sinemanın sanatsal yanından çok, eğlence tarafıyla ilgilenen, birincisinin ardından seri halinde çekilerek kolaya kaçan filmlerinden ben çok sıkıldım. Sinema; yedinci sanat olarak doğdu ve hep öyle kalacaktır. Sinema sanat arasındaki aşkı hiçe sayarak, birbirinden ayrı şeylermiş gibi verilmeye çalışılmasına karşı eylem yapıyorum! Her sahnesiyle sanat kokan Avrupa sinemasının sesini açma vakti geldi. Benim gibi Hollywood sinemasından sıkılıp suyu çıkmış olanların imdadına yetişecek bir film tavsiye edeceğim. 2005 yılı İngiltere yapımı olan, fantastik ve oldukça keyifli bir yapıt Mirror Mask (Aynalı Maske). Senaryo ve yönetmenlik Dave Mckean’e ait. Film 15 yaşındaki Helena’nın hayal dünyasının içine bizi çekerken, aynı zamanda unuttuğumuz değerlerimizden bir kaçını da fark ettirmeden hatırlatıyor. Filmin müzikleri de kendisi gibi eğlenceli. Konusuna, merak edip izlemeniz için, girmek istemiyorum. Ama Aynalı Maske’de ki maskelere hayran olurken, filmin içinde ki mekânlara dalıp giderken, aman dikkat gölgeler sizi yutmasın! Bu arada söylemeden edemeyeceğim, filmdeki sahnelerin bazıları da, bana Salvador Dali’nin tablolarını anımsattı. Aynalı maske filmini, en azından çocukluğumuzdaki hayallerimizi yâd etmek için kesinlikle izlemenizi öneriyorum…

Yaşasın Avrupa Sineması!

SOĞUKLA DONAN İNADIM…

Havadaki yakıcı soğuk, bir bıçak gibi tenimi yarıp, iliklerime kadar işliyordu. Ayaklarımın uyuşmaya başladığını hissettim. Ama otobüsün gelmeye hiç niyeti yoktu. Tam bir saat on beş dakikadır beni sıcacık evime götürecek otobüsü bekliyorum. Acaba bir sonraki durağa kadar yürüsem mi? Böylece hem biraz hareket edip ısınmış olurum, hem de bu benden başka kimsenin olmadığı asık suratlı duraktan kurtulurum. İyide, tam ben yürümeye başladığımda, otobüs yanımdan bir Ferrari gibi, kasıla kasıla geçip giderse? Yok ya, bekleyim en iyisi. En kötü ihtimalle; şu geçerken kornaları ‘Gel seni evine bırakalım’ diye bağıran arabalardan birine biner, kendilerini çapkın ya da playboy diye adlandırıp ta, beyinleri, altındaki arabadan başka şeyi yürütmeye basmayan heriflerle yolculuk yaparım. Ne diyorum ben! Bu soğuk benim kafayı üşütmemi de sağladı sonunda. Eyvaaahhh!! Bu akşam benim dizi vardı. Tam da heyecanlı yerinde kalmıştı, yine kaçıracağım. Nerde kaldı bu son kullanma tarihi geçmiş otobüs? Şoföre başlık parası vereceğim bir daha ki sefere. Nedense bu trafik mağduru hep ben oluyorum. Uğursuzluk bu durakta kesin. Of ya yine bir araba yavaşlıyor. Bu akşam bütün çekiciliğim üzerimde herhalde..

‘‘ İyi akşamlar hanımefendi. Uzun zamandır bekliyorsunuz sanırım. Gideceğiniz yere bırakabilirim.’’

Ona neyse benim ne kadar beklediğimden. ‘‘ Teşekkür ederim. Eminim otobüs gelmek üzeredir.’’

‘‘ Ben bu kadar emin olmazdım. Trafiğe ve kara baksanıza. Buyurun lütfen.’’

 Haydaaa! Bu da radyoda yol bildiren adamlardan herhalde. Çattık.

‘‘ Hayır, siz yolunuza devam edin, ben olmadı bir taksiye atlar giderim. Siz boşuna endişelenmeyin.’’

‘‘ Soğukta iyice üşümüşsünüz. İnat etmeyin de hadi binin arabaya. Size insanlık yapıyorum sadece. Bunda yanlış anlayacak bir şey yok.’’

Aman da aman. Pekte merhametli çıktı arkadaş. İnsanlık namına şimdi bende açacağım ağzımı ama titremekten konuşamıyorum ki.

‘‘ Bugün; dünya Durakta Bekleyen Bayanları Kurtarma Günü falan mı? Ne kadar yardımsever varsa hepsi bugün rastladı nedense?’’

Dili de pabuç kadarmış. Ne inatçı kadın çıktı. Altı üstü gittiği yere kadar bırakacağım, tabi bu arada da üstün cazibemle onu etkileyebilirim.

 ‘‘ Hanımefendi, size kötü bir niyetim yok dedim. Bakın sonra benim kadar kibar olmayan biri, sizi zorla arabaya atarsa, benden günah gitti.’’

Ukala! Ama adamın gülümsemesi de çok tatlı yahu. Aslında güvenilir bir imajı var. Yine de arabasına binersem, hiç güven vermeyen bir davranış yapmış olurum.

‘‘O zaman siz şimdiden polisi arayıp benim eşkalimi verin. Ancak bulurlar beni.’’

Yerim senin havanı esmer bomba. Canın isterse, ne yapalım. Soğukta bekle de aklın başına gelsin.

‘‘ Tamam, pes ediyorum. Siz bilirsiniz. İnşallah otobüs, dediğiniz gibi, gelmek üzeredir.’’

Eyvah adam gidiyor! Lanet olsun, güven vermek kimin umurunda! Daha fazla burada beklersem heykel olacağım.

‘‘Bekleyin lütfen! Tamam geliyorum.’’

…