GİBİ

Gidişin gibi gelişin olsun merhabasız, sanki hiç gitmemişsin ya hani. Hep yanımdaymışsın gibi işte. Bitiriyorum ben artık sonları, vedalarla biten çöp kokulu kâbus aşklarımı. Bir masal yazdım Harikalar Diyarında. Adı belki huzur, belki mutluluk, belki de her şey var içinde. Fakat camdan pabuçlarım yok. Başımda bir taç ya da öpünce yakışıklı prens olan bir kurba da yok. Ben varım, sen varsın. Ve birlikte olduğumuz her an anlatılacak. Dillere dolanacak, herkesi eğlendirecek ama kimse tam olarak ne olduğunu da anlamayacak. Tekerleme tadı bırakacak ağızlarda. Koridordaki ayak seslerinin esrarengiz havasında, kapı zili gibi tahmin edilemeyen olacak hayatımız. Bize özenip herkes masal yazmak isteyecek, yalanları yaşarken. Ama hiç biri bilmeyecek, bizi biz yapan hep GERÇEK!..

EŞSİZ GÖKKUŞAĞIM

Yazmasam çıldıracaktım… Usta yazar Sait Faik’in yazma nedenini anlattığı bu cümlesini ilk duyduğum anda “İşte bu!” dedim kendi kendime. Ancak bu kadar yalın anlatılabilirdi yazmayı seçmek. İçindeki yazma tutkusunu bir tek kelimeyle ortaya dökmeyi, Sait Faik gibi bir usta yapabilirdi. Onun hayatının sözcüğüydü o. Hayallerinin, ideallerinin, yaşama sebebinin sihirli kelimesiydi. Çıldıracaktım dedi ve yazdı. Yazarken kendini çıldırmaktan kurtardı, yazdıklarını okurken de bizi. Böylece sihir onunla birlikte okurlarını da sardı.

Ben de yazarın bu sözünde kendimi buldum diyebilirim. Çünkü üzüldüğümde, sevindiğimde, sevdiğimde, acı çektiğimde, öfkelendiğimde, istediğimde, istemediğimde hatta hasta olduğumda hep yazdım. Bir tek yazdığımda derdimi anlatabildim. Kelimelerin kalemle evliliğinden doğan, içine küçük sırlar gizlediğim cümlelerim oldu. Onları çok sevdim. “Nasıl daha iyi büyütebilirim ?” sorusunu sordum. Derken yazamadığım zamanlarım benim zamanlarım olmamış, bunu gördüm. Öyle ki yazamayıp, içimde duygularımla savaştığım anlarda anladım; ben de yazmadığımda çıldırıyordum. Yazmadığımda kendimi kaybedip, kim olduğumu unutuyordum. Sonra tek amacım yazmak oldu. Fazla bir şeye de ihtiyacım yoktu. Bir kalem ve bir kâğıt. Benim gerçek dostlarım!

Şimdi kelimelerle sohbet ediyor, onların benim duygularımı kullanmasına izin veriyorum. Her an yazacak bir şeylerimin olması bana yaşadığımı hissettiriyor. Yalnızlığımı kalemim, kâğıdım ve kelimeler alıp götürüyor. Yazarken çekilmez olan daha çekilir oluyor, güzel olansa daha güzel. Ve ben kelimelerle resim yapıyorum çıldırmanın eşiğine her gelişimde. Ortaya çıkan yalnızca benim renklerim oluyor. Başkasında olmayan eşsiz tonlarda bir gökkuşağı! Bir ressam nasıl seviyorsa boyalarını, bende öyle seviyorum sözcükleri. Ve kendimi yeryüzünün en özgür insanı hissediyorum.

DÜŞÜNCE AĞRISI

Düşüncelerimin tam ortasında kalmışken özlüyorum,

İstiyorum seni…

Kapkaranlık çıt çıkarmayan

Sinsi geceye sığınıyorum.

Atsın istiyorum beni uçurumlara

Çakılıp kalayım dibinin de en dibinde!

Sonra bana acıyarak doğan güneşe kızıyorum.

Üstüne salıp yok etmek istiyorum

Ondan bile daha ateşli olan kalbimi

Her yer buz olsa, çok soğuk olsa

Isınmak için insanlar hep birbirine sarılsa

Yakıcı yalnızlıklarımız kaybolsa...

Ama yok olmaz!

Ya sana başkası sarılırsa o zaman?

Ben yine yalnız kalarak donarsam!

İşte böyle karışığım seni düşünürken

Kafamı duvarlara vursam

Vursam

Düşüncelerim dağılsa, ufalansa, yok olsa

Kafamdaki şişlikler dokununca iniverse

Düşüncelerim hiç geri gelmemecesine

Seni unutur muyum?

Vazgeçer mi kalbim sana yanmaktan?

MAVİ

Gidilecek yer daha o kadar çok ki

Sen de o yerlerden birindesin.

Zaman ne zamandır bilinmezken,

Düşüncelerimin doruğunda sen varsın.

Artık özlemler senin için sadece

Buluşma noktasında olacaksın vaktinde

Yine hep sen olacaksın biliyorum.

Koyu renk hayatımın en açık tonusun

Öyle kolay seni bulmak

Gel gör ki bulmak sorun değil

Yolları şaşırırsam ne olacak?

Frekansı karışmış radyo kanalı gibiyim

Sesimi net ulaştıramıyorum sana

Terk ettiklerimde arıyorum senden bir şeyleri

Korkularımı silmeye uğraşıyor hayal silgim

Sen olmadan yaşam olmuyor sevgilim.

İlle de sen diyor! Seni istiyor gökyüzüm.

Senin yıldızın olmadan gece olmuyor,

Senin mavini görmeden güneş doğmuyor buralarda.

Geç kalma sakın

Hep karlı günlerim…